Toxacara cati i canis należą do nicieni najczęściej spotykanych pasożytów u psów i kotów.

Stopień występowania zarażeń w Polsce wynosi:

  • aż do 60% szczeniąt do 3 miesiąca życia,
  • do 24% psów między 3 a 12 miesiącem,
  • do 5,4% psów w wieku 1 roku i starszych.

Do zarażenia pasożytem szczeniąt może dojść już w życiu płodowym. Po przyjściu na świat mogą się natomiast zarazić pijąc mleko suki, podobnie jak kocięta, które rodzą się wolne od glist. Dorosłe zwierzęta zarażają się jedynie inwazyjnymi larwami.

Długość glisty kociej wynosi 6 do 10 cm, psiej natomiast 12 do 18 cm. Dojrzała samica glisty jest w stanie złożyć nawet 20 do 50 tysięcy jaj dziennie, które wydalane są do środowiska wraz z kałem. Z wydalonych jaj wykształcają się w ciągu 2 do 7 tygodni, w zależności od warunków atmosferycznych, larwy inwazyjne, zdolne do zarażenia. Oznacza to, że świeży kał, który podchodzi od zwierzęcia zarażonego glistami nie jest zagrożeniem dla ludzi czy też innych zwierząt. Sprzątając po swoim psie właściciel nie naraża się na inwazję ale usuwa jaja pasożytów, które z czasem stały by się niebezpieczne. Formy inwazyjne glist są oporne na niekorzystne warunki atmosferyczne i mogą przetrwać nawet do kilku lat. Co więcej znajdują się nie tylko w miejscu, w którym zostały wydalone z kałem zwierząt zarażonych pasożytem. Mogą również trafić do wody lub być przeniesione w odległe miejsca np. na obuwiu. U psów okres od zarażenia zwierzęcia do czasu wydalania z kałem jaj pasożytów wynosi 3 do 5 tygodni, a u kotów 8 tygodni.

Zarażenie człowieka

Możemy przypadkowo zarazić się jajami glist, na przykład jedząc źle opłukane z ziemi warzywa i owoce, jak również nie myjąc rąk po wykonywanych pracach ziemnych przez zjedzeniem posiłku czy zapaleniem papierosa. Jest to tzw. „choroba brudnych rąk”, a na inwazję najbardziej narażone są dzieci, które nie posiadają jeszcze nawyku mycia rąk tak często jak dorośli i bawiąc się zjadają ziemię, piach, glinę. Nie trzeba więc być właścicielem zarażonego zwierzęcia by zarazić się glistą.

Objawy zarażenia:

Toksokaroza u człowieka może przebiegać w sposób:

  • Bezobjawowy,
  • W postaci uogólnionej,
  • W postaci ocznej,
  • W postaci mózgowej.

W przypadku postaci ogólnej, wśród objawów mogą wystąpić:

  • Pogorszenie samopoczucia,
  • Spadek apetytu oraz masy ciała,
  • Gorączka,
  • Bóle brzucha,
  • Powiększenie wątroby,
  • Wysypki skórne,
  • Obrzęki,
  • Kaszel.

Z czasem może też dojść do:

  • Zapalenia płuc,
  • Zapalenia mięśnia sercowego,
  • Astmy,
  • Nasilenia objawów alergicznych.

Postać oczna najczęściej spotykana jest u starszych dzieci i młodzieży. Do jej objawów należą:

  • Zaburzenia widzenia,
  • Bielmo,
  • Zez,
  • Całkowita utrata wzroku.

Postać mózgowa natomiast, najczęściej spotykana jest u dzieci. Objawia się ona poprzez:

  • Zaburzenia zachowania oraz snu,
  • Rozdrażnienie,
  • Nadpobudliwość.

W cięższych przypadkach może też doprowadzić do:

  • Zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgowia,
  • Niedowładów,
  • Porażeń.

Leczenie toksokarozy jest trudne, długotrwałe i nie zawsze przynosi oczekiwane efekty – skuteczność terapii może bowiem zależeć od tego jak wcześniej została zdiagnozowana.

Jak się uchronić przed choroba? Wystarczy:

  • Dbać o higieniczny tryb życia i czystość otoczenia,
  • Wykonywać okresowe badania zwierząt,
  • Odrobaczać zwierzęta leczniczo i profilaktycznie co 3 miesiące.