Jest to pierwotniak, którego wielkość wynosi 10-20 mikrometrów. Pasożytuje on w jelicie cienkim wielu gatunków zwierząt, jak również człowieka. Psy i koty zarażają się tym pasożytem zjadając cysty giardii. W warunkach optymalnych, w środowisku zewnętrznym, cysty te mogą zachować swą inwazyjność nawet przez okres 3 tygodni. Zwierzęta zaczynają wydalać wraz z kałem cysty G. duodenalis po upływie 5-16 dni od zarażenia. Okres ich wydalania do środowiska wynosi ok. 4-5 tygodni.

Zarażenie człowieka

Pasożytem możemy się zarazić za pośrednictwem zanieczyszczonego pokarmu lub pijąc zanieczyszczoną wodę. W tym przypadku musimy też pamiętać, iż nie tylko zwierzęta towarzyszące człowiekowi, a więc koty oraz psy, mogą być nosicielami pasożyta. Mogą nimi być również zwierzęta dzikie, takie jak np. bobry, u których inwazja często przebiega bezobjawowo.

Objawy

Po kilku lub kilkunastu dniach od chwili zarażenia mogą u nas wystąpić pierwsze objawy zarażenia pasożytem. Do początkowych objawów należą:

  • Nudności,
  • Wymioty,
  • Bezkrwawa biegunka.

Wśród kolejnych objawów, w zależności od intensywności inwazji, można zauważyć:

  • Spadek masy ciała,
  • Zanik mięśni,
  • Nadmierną senność,
  • Zaburzenia wchłaniania tłuszczów i węglowodanów – jest to szczególnie niebezpieczne dla dzieci, ponieważ wskutek biegunek powodujących niedobór witamin i białek, prowadzić może do niedożywienia, którego skutkiem może być niedorozwój fizyczny.

Osoby dorosłe często przechodzą giardiozę bezobjawowo. Niekiedy pojawiają się jedynie objawy przejściowe takie jak ból brzucha, biegunki czy złe samopoczucie.

W przypadku wykrycia pasożyta nawet tylko u jednego z członków rodziny, leczeniu należy poddać wszystkich domowników.

Jak się uchronić przed choroba? Wystarczy:

  • Dbać o higieniczny tryb życia i czystość otoczenia,
  • Wykonywać okresowe badania zwierząt,
  • Odrobaczać zwierzęta leczniczo i profilaktycznie co 3 miesiące.